„Rodzinne wakacje Asakurów”

Pierwszy one shot na którego podstawie powstało to opowiadanie znajduje się tutaj:

"Jak to z ciastem było"

Cz. 1- „Morze, plaża i gadający bagażnik”

- Witajcie. Na imię mi Salen i wygląda na to, że będę narratorem tej opowieści. Nie została ona stworzona z myślą o idealnie wyważonych zdaniach oraz nienagannej składni. Chcę jedynie opowiedzieć wam, co kiedyś usłyszałem w podróży z dawnym przyjacielem. To historia o pewnej nietypowej rodzinie, która, po tym incydence, nigdy więcej nie zdecydowała sie na wspólne wakacje. Tak więc mamy opowieść i czas ją zacząć. Ehh... Dlaczego nie wychyliłem jednego kieliszka więcej, by o tym zapomnieć? Może wtedy udałoby mi się wymazać z pamięci rówineż szczegóły usłyszane w barze od dziwnego, niebieskowłosego przybysza. Handlowal tłuszczem...

***

     Nasza historia miała swój początek pewnego majowego poranka, w którym bracia, a raczej cała rodzinka Asakurów postanowiła wybrać się na wspólne wakacje. Odkąd Hao przeszedł na dobrą stronę, minęły cztery lata. Keiko Asakura - kobieta która wychowała trzech mężczyzn w domu trzymając ich krótko (Hao, Yoh i oczywiście Mikihisę)stwierdziła, że spędzają stanowczo za mało czasu w rodzinnym gronie. Dlatego też dwa tygodnie wcześniej rozpoczęła się pełna krzyków i wrzasków debata...

- No dobrze, więc gdzie chcecie pojechać? - spytał Mikihisa stojąc przy wielkiej tablicy korkowej, ktorą podtrzymywał Horo-horo.

- W góry! - krzyknął Yoh. Hao nie odzywał się. Myślał.

- Nie nie, stanowczo nie. Pamiętasz co się stało rok temu? Skręciłeś sobie kostkę syneczku, a Silva próbował cię reanimować - odpowiedziała Keiko przytulając do siebie niezbyt zadowolonego syna. Yoh wyrwał się z morderczego uścisku i spiorunował ją wzrokiem. Ona nic nie rozumiała! Hao nadal nie zwracał na nic uwagi i intensywnie myślał...

- Ale mamo, to niesprawiedliwe! Gralem wtedy z Hao w "Uciekaj albo zostań spalonym!" To nie moja wina, że nie zauważyłem wielkiej dziury przede mną! Ratowałem życie! - tłumaczył się Yoh, lecz Keiko nie chciala go słuchać. Hao nadal myślał i nie udzielał się.

- A może pojedziecie do Grecji? To przepiękny kraj pełen tradycji i duchów, moglibyście się wiele nauczyć z ksiąg i bibliotek doskonalących wasze umiejętności szamańskie poprzez długą i wyczerpującą naukę - poradził Yomei, który przyleciał do salonu na wielkim obłoczku(dostępne w ikei). Wszyscy spojrzeli na niego wzrokiem pt. "No chyba nie.."  Hao zaś nadal...Boże ile on myśli! - dodał narrator, lekko poirytowany słabą wydajnością lewej półkuli mózgu szamana.

- Wietnam! - krzyknął Mikihisa.

- Rzym! - przekrzyczała go Keiko.

- Niemcy! - darł się Yoh.

- Kotlina Kongo!

- Mur chiński!

- Dom babci Gertrudy!

- Nie!

- Tak!

- Nie!

- Tak! 

- Księżyc! - nagle odezwał się Hao i zapadła długa cisza.

- Koteczku, obawiam się, że to jest fizycznie niewykonalne - odpowiedziała synkowi Keiko, niszcząc jego marzenia. Hao rozpłakał się i pobiegł do swojego pokoju.

- No świetnie, reakcja taka sama gdy powiedzieliśmy Yoh, że święty mikołaj nie przynosi mandarynek - odezwał się Mikihisa, a Keiko nagle zbladła. Wypowiedział tabu, o którym się w tym domu nie rozmawiało. Yoh zerwał się z płaczem towarzysząc bratu w niedoli.

.

- No to mamy po wakacjach - skwitowała Keiko, uderzając głową w stół. 

***

  Niecałe dwa dni później Keiko postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce i pokazać, kto w tym domu ma ja..jasne spojrzenie na sprawę. Było już za późno, by rezerwować bilety na wycieczkę w góry, a tym bardziej karnet dla całej rodziny na lot w kosmos. Postanowiła więc, że wszyscy będą zadowoleni z rodzinnego wyjazdu nad zwykłe, japońskie morze. Jedynie Hao trochę protestował oraz płakał w poduszkę, nie mogąc pogodzić się z obrotem spraw. Musiał schować swój strój kosmonauty z powrotem pod łóżko razem z innymi rzeczami, które nie mogły zostać znalezione pod jego nieobecność. Skarby Hao może dotykać tylko i wyłącznie sam Hao. Dlatego też stary jogurt, kostium baletowy, wosk z ucha ogra i oczywiście zdjęcie wielkiego bizona w ramce musiało być dobrze ukryte przed babcią i dziadkiem, którzy na pewno spróbują posprzątać i wyrzucić te
"śmieci"(jak to określali) pod jego nieobecność.

    Gdy cała czórka już się spakowała (w sumie piątka, bo Horo jest w bagażniku, ale na razie nikt o tym nie wie), a nie trwało to wcale tak krótko, wsiedli do samochodu i odjechali. Hao nudził się. Yoh zaś jak zwykle w podróży, odłączył się od świata słuchając Boba. Jego bliźniak niestety nie miał zbyt twórczego zajecja, toteż postanowił uprzykrzyć życie bratu.

- Aua, to boli! - krzyknął Yoh, gdy Hao rzucił mu ognistą iskierkę na ramię. Zignorował go, jednak gdy kolejne trzy iskierki celowały prosto na jego nos, zdjął słuchawki. Ta zniewaga krwi wymaga!

- A masz! - Yoh rzucił się na Hao, próbując mu zrobić na głowie jesień średniowiecza.

- Oddawaj, to moje - krzyczał znow, gdy bliźniak ukradł mu słuchawki, wciąż bawiąć się wyśmienicie. Cała walka skończyła się stłuczoną szybą w samochodzie, co poskutkowało szlabanem do końca podroży. Za karę Mikihisa puścił im Radio Maryja. W ciszy słuchali przepisów kulinarnych siostry Anastazji. Oczywiście rodzice nie krzyczeli za stłuczoną szybę...powiedzmy, że byli już przyzwyczajeni.

***

   

  Na miejsce dotarli kilkanaście godzin później. Na dworze było jeszcze jasno, lecz nikt nie miał na tyle siły po podróży, by cokolwiek robić. Hao rzucił się na łóżko i spał w takiej pozycji do samego rana. Był tak zmęczony, że nie zorientował się iż pomylił pokoje i właśnie leżał w łóżku z facetem spod dziesiątki, który miał seksowne, owłosione plecy i 300 kg nadwagi. Rodzice kazali Yoh obudzić brata, lecz ten zrobił mu tylko kilka pamiątkowych zdjęć z grubasem i poszedł do siebie. Rodzicom powiedział, że Hao już się zbiera.

    Nazajutrz cała rodzina udała się na plażę. Hao chwilę dąsał się na Yoh za wczoraj, lecz szybko mu przeszło.

- Chłopcy, co wkładaliście do bagażnika? Mógłbym przysiąc, że rano słyszałem z niego dziwne dźwięki.

- Tylko mandarynki, ubrania i paralizator - odpowiedział Yoh.

- Po co ci paralizator? - zainteresował się Hao, nie czekając na odpowiedź ojca. 

- Był w promocji - odparł Yoh.

- Znowu?! - Mikihisa jęknął.

 Yoh od jakiegoś czasu upodobał sobie wyszukiwanie różnych niezbędnych, przecenionych w jakimś stopniu rzeczy (które są potrzebne do życia).

 - Synu, nie wszystko co jest na promocji w sklepie jest potrzebne w domu. Ile razy można to powtarzać? - mówił, ale Yoh nie słuchał. Dźwięki z bagażnika wydawały się coraz intensywniejsze (bo przyjechali samochodem na plażę). 

   Nagle usłyszeli trzask i coś niebieskiego wyleciało z tyłu samochodu,a podejrzane warknięcia ustały. 

Yoh poczuł się winny i w próbie udobruchania ojca za swoje zachowanie podsunął mu kilka ulotek.

- Jędrne i gładkie pośladki bez celulitu w kilka tygodni? - przeczytał jedną Mikihisa i spojrzał krzywo na syna. Może takie coś przydałoby się Marco, a nie jemu. W końcu nosił dość ciasny i obcisły strój obojowy. Gdyby celulit się odznaczal, straciłby autorytet wśród X-laws.

 - Rejs statkiem dla dzieci od czterech do ośmiu lat - czytał dalej.

 - Spotkanie nastoletnich Asakurocholików prowadzone przez Spokoyoh, Koncert Boba, Surfing na plaży....hmm, dwudniowy wypoczynek na pobliskiej wyspie w ośrodku wypoczynkowym z wieczorkiem poetyckim pt."Wsadzę ci moje wiersze"? Brzmi ciekawie. Moglibyśmy tam pojechać, ale...- Mikihisa posmutniał. Nie brał Hao do onsenu, odkąd woda wydała mu się za zimna i delikatnie mówiąc "podgrzał" ją, co w rezultacie dało tuzin poparzonych tyłków i wiele odszkodowań. Nie mógł zabrć samego Yoh, bo Hao by się obraził i na odwrót.

- Jedzcie sami z mamą - zaproponował Hao. - Ja tu zostanę z nim na plaży i dopilnuję, żeby nie kupił nic z promocji - obiecał patrząc na Keiko. Ona zaś spoglądała na niego nieufnie. Bliźniacy + brak opieki = zagłada świata. Kobieta zabłądziła własnie myślami do wynajęcia opiekunki (zgłosiłby się Marco w stroju bojowym i niańczyłby braci).

-  Hao ma rację. Powinniście od nas odpocząć. Damy sobie radę - odezwał się Yoh i przytulił Keiko. Matka złapała starszego syna za włosy i przyciągnęła do siebie.

- Jesteście obaj najkochańszymi synkami na świecie - powiedziała i już chciała ich wycałować, gdy Powstrzymał ją Mikihisa.

- Z ulotki wynika, że prom na wyspę odpływa za pół godziny. Następny jest dopiero późno w nocy. Powinniśmy się pospieszyć kochanie - popędził ją, a ona przestała tarmosić Yoh i Hao za policzki. Asakurowie odetchnęli z ulgą. Jeszcze sto razy powiedziała im o dobrym odżywianiu i by na siebie uważali, po czym niechętnie poszła za Mikihisą.

- Zakład, że zadzwoni za dziesięć minut spytać, co robimy? - zakpił Hao.

- Za pięć - odpowiedział mu Yoh i uśmiechnął się szeroko. 

Dłużej z nią mieszkał i znał matkę na wylot.

Keiko rzeczywiście zadzwoniła po pięciu, lecz Asakurowie powiedzieli jej ze idą popływać i nie ma im przeszkadzać.

Yoh wskoczył do wody na bombę. Akurat na plaży był również Faust i Eliza, więc miał niespodziewane towarzystwo. Hao zaś jęczał pół godziny, że woda jest dla niego za zimna i za nic w życiu do niej nie wejdzie. Wolał wygrzewać się na słonku. Niestety, gdy tylko położył się na ręczniku odkrył, iż nigdzie nie ma olejku do opalania. Zaczął żałować, że ten nie był nigdzie na promocji, brat na pewno by go kupił. Postanowił więc wstać i rozejrzeć się po okolicy. Na plaży było pełno ludzi. Z daleka widział brata próbującego nauczyć mandarynkę pływać. Chyba miał zajęcie na kilkanaście godzin, wiec Hao się nie martwił.

- No nurkuj! Nie bądź nieśmiała. Poturlam cię i jeszcze się nauczysz, zobacz jak ja to robię - powiedział Yoh i zanurkował. 

W przerwach nauki mandarynki znalazł kraba i zrobiło mu się go szkoda, że tak sam pływa na płyciźnie. Wziął go w ręce i wypuścił na wolność prosto na brzuch jakiegoś wielkiego faceta. Hao nie przeszkodził mu, brat sam się prosił o kłopoty i nie miał zamiaru go od tego zniechęcać. Przynajmniej działo się coś ciekawego. Nie dał rady powstrzymać się od śmiechu, gdy ten mężczyzna zerwał się z przerażenia i uciekł do wody, krzycząc coś o głupich dzieciakach.

Obok rozpościerał się długi rząd leżaków i kilka stoisk z jedzeniem. Najciekawsza nazywała się "Regionalne polskie jedzenie" a na jej plakacie był wielki, smaczny kebab.

- Dobry kebab zapiecze dwa razy - powiedział Hao sam do siebie. Do końca nie wiedział skąd pamięta te słowa. Szedł dalej. Postanowił usiąść na chwilę na piasku i odpocząć od brata, gdy nagle obok niego pojawił się dziwny człowiek. Chłopak z blizną na twarzy wyraźnie i intensywnie czegoś szukał. Zaglądał ludziom pod koce (z których nie mógł się potem wyplątać i przyjechała karetka) oraz ręczniki. Podszedł do Hao.

- Cześć, szukam mojego honoru. Widziałeś go może? - spytał chłopak. Hao wzruszył ramionami.

- Niestety nie. Odezwę się jakbym coś zauważył - odpowiedział szaman.

- Dzięki stary - Chłopak z blizną chwilę jeszcze poszukał obok Hao i odszedł.

Młody szaman czuł coraz większe pragnienie. Postanowił się ochłodzić i kupił wodę. Był tam także automat z jogurtem i narysowanym królem duchów, ale Hao wolał nie ryzykować. (bo co gdyby nie było tam jego ulubionego składnika, E17 i E23?).

- Czemu nigdzie nie można kupić lodów - narzekał szaman pijąc swoją wodę.

- Można...otwórz umysł. Otwórz go na nowe możliwości....Jesteś szamanem. Słuchaj....słuchaj...- w jego głowie pojawił się głos. I nagle coś się stało! Hao zamknął oczy i zaczął słuchać. Z oddali usłyszał głośny dźwięk przenośnej zamrażarki do lodów. Muszą być gdzieś blisko! - pomyślał. Udał się za dźwiękiem.

Gdy ujrzał niebieskowłosego sprzedawcę, podszedł bliżej.

- Horo-horo? Co ty tutaj robisz? - spytał Hao widząc go z bliska. Horo szybkim ruchem przykleił sobie wąsy i założył kapelusz.

- Ja wcale nie wcisnąłem się do waszego bagażnika i nie przejechałem za free całej drogi - powiedział. 

- Po ci ci te sztuczne wąsy? Przecież wiem że to ty...- Hao nie dał się nabrać.

- Ee...ja nie wiedzieć o jaki Horo-horo pan mówić. Ja być z Kazachstania, piękna różowa kraja pełna wesołych obozów praca. My dużo praca. Dlatego ja przyjechać sprzedawać nasza tajna receptura lody do Japonia. Baaardzo smaczna - powiedział Horo na co Hao tylko westchnął.

- Jakie smaki lodów polecasz? - spytał Asakura.

- Alg morskich - odpowiedział.

- Aha, a jakieś jeszcze? - dopytywał Hao.

- Alg morskich - powtórzył zamaskowany sprzedawca który wcale nie był Horo horo (no skądże znowu...)

- No tak, zrozumiałem. A jakieś inne smaki? - Hao tracił cierpliwość. Gdyby dookoła było jakieś inne stoisko... (Ale Ginny wszystkie zniszczyła specjalnie xD).

- Algi morskie, dobra loda dobra smaka dobra jakościa - reklamował sprzedawca (no niech mu będzie,że złapał się na to przebranie).

- A macie coś do picia? Jakieś shake'i albo coś orzeźwiającego? - spytał Hao majac nadzieję, że nie będzie musiał jeść algowych lodów.

- Pyszny sok cebulowo bananowy! Świeżo wyciskany! - sprzedawca ożywił się a Hao...wręcz przeciwnie.

- To ja poproszę dwie gałki lodów algowych! - Wyciągnął pieniądze i wręcz wcisnął je mężczyźnie.

- Dobry wybór! Mamy dużo lodów algowych! - Sprzedawca nałożył mu kopiaste trzy gałki.

- No nie gadaj..Nie zauważyłbym - Hao wywrócił oczami i wziąwszy loda skosztował trochę. 

Okazał się całkiem smaczny i orzeźwiający, ale po chwili zakręciło go w nosie i kichnął, paląc całe stoisko na proch. Wąsy sklepikarza także uległy samozapłonowi. 

- Sorki, rodzice ci odkupią - powiedział szaman i odszedł ze swoim lodem na rozgrzaną skałę.

Gdy kończył trzecią gałkę, poczuł jak coś piecze go w gardle. Zignorował ból i postanowił jeść trochę wolniej, winę zwalając na swój pośpiech. Z dali zobaczył Marco. Ile szamanów było dziś na tej plaży?! Asakura musiał do niego podejść,bo nie przepuściłby takiej okazji.

- Witaj Marco, seksowne wdzianko. Gdzie można takie kupić? Moja dziewczyna miała coś podobnego - powiedział uszczypliwie i z wrednym uśmieszkiem okrążył mężczyznę.

- To jest elitarny strój bojowy! - Marco wściekł się i zaczerwienił jak piwonia ze wściekłości.

- Uuu a co za spodenki. Nie jest ci za ciepło w lateksie na plaży? - ciągnął dalej Hao. 

- Asakura, zaraz będziesz martwy! Nie można zadzierać z siłą jaką ma Jeannie! Jesteś głupcem! - Marco puszył się dalej, a Hao roześmiał.

- Dasz mi namiary na osobę,która ci to uszyła? Świetny bojowy strój, zakrywa wszystko i na pewno nie oberwiesz, idealny wręcz! - drwił. 

- Może i nie jest do końca praktyczny - przyznał Marco. - Ale ja przynajmniej nie chodzę po plaży z szyją całą w pryszczach! Kiedy ty się ostatnio myłeś? Foryyoku uderzyło ci do głowy i zapomniałeś, co to prysznic? 

"Co? Jak to?" - pomyślał Hao. Dotknął swojej szyi i wyczuł nieregularne wzniesienia i guzki małych 

rozmiarów pokrywające gardło oraz tył szyi. Zostawił Marco wcześniej uderzając go ramieniem tak, że się przewrócił na tego samego grubego faceta i poszedł do wody. Zanużył się aż po same kolana (Yoh by dostał zawału gdyby to widział. Yoh zaś w dzieciństwie lubił się kąpać. Jak każde dziecko obojętnie od temperatury wody zawsze była na tyle dobra by pływać i się bawić. Gdy rodzice mówili "idziemy już synek", wtedy temperatura wody momentalnie wzrastała i stawała się coraz lepsza do pływania.

 Asakura stanął w miejscu mniej uczęszczanym przez dzieci i starał się przejrzeć w tafli wody. Jego szyja była coraz bardziej napuchnięta i obolała. Gdy ucisnął lekko jedną krostkę, poczuł lekkie pieczenie. Postanowił opłukać się zimną wodą, bo może się po prostu spalił albo miał alergię na słońce. Ale na samej szyi? To wydawało mu się podejrzane. Opłukiwał się chwilę gdy spostrzegł, że ból zaczął się nasilać. Trochę spanikował i zamiast oblewania się wodą, wszedł do niej cały. 

- Hao! Nie uwierzysz! Nauczyłem mandarynkę aportować! Hao  - krzyczał Yoh, który również kąpał się gdzieś blisko i po prostu zauważył brata. 

- Nie wierzę, ty wszedłeś do wody! Super! Ponurkujmy razem ,kto dłużej wytrzyma dostanie mandarynkę (tą która przepływała kilka godzin słonej wodzie,mniam).

Hao chciał odpowiedzieć bratu ale gdy tylko otworzył usta zorientował się, że nie może. Gardło napuchło bardzo mocno i teraz długowłosy szaman odczuwał duszności. Złapał się za nie i gdy tylko Yoh do niego przypłynął, łzy poleciały mu z oczu z bólu.

- Boże....- Yoh podpłynął i dotknął szyi brata. - Coś ty sobie zrobił. Wyglądasz jakby cie użądliło stado os...Hao? - Ale Hao nke mogł ńic odpowiedzieć. 

Gdy prawie zwinął się z bólu. Yoh zaczął wołać o pomoc. Ratownicy zauważyli, ich ale nikt się nie topił wiec tylko jeden pospieszył im z pomocą. Yoh złapał brata i pomógł mu razem z ratownikiem dostać się na brzeg. 

Hao zaczął się dusić, a blond włosy ratownik przerzucił go na plecy i ułożył na piasku. Podbiegła do niego jakaś dziewczyna, która także pracowała na plaży.

- Trzeba dzwonić do szpitala?

- Nie trzeba, damy radę. Chłopak ma alergię. Podaj mi szybko zestaw do tracheotomii - powiedział. Yoh nic nie rozumiał.

- Jak to...zaczekajcie chwilę! Co z moim bratem ? Jak to alergię? Skąd to wiesz? - Yoh zadał masę pytań na raz, ale został zignorowany. Serce waliło mu jak szalone i widząc brata w takim stanie nie wiedział, co ma robić. Czuł się bezradny i to denerwowało go najbardziej.

Blondyn naciął skórę Hao na szyi w pozycji pionowej obok chrząstki pierścieniowej krtani.(xD)

Yoh syknął i już chciał go powstrzymać, lecz kobieta odsunęła go na bok by nie przeszkadzał. Młodszy bliźniak słyszał jak Hao nieudolnie próbuje krzyknąć z bólu, ale nie wyrywał się. Gdy tylko ratownik, włożył mu w krwawiącą ranę rurkę w szyję, Hao nabrał łapczywie powietrza oddychając mocno i z ulgą.

- Panujemy nad sytuacją, proszę się uspokoić. Nathaniel, potrzebujesz jeszcze czegoś?- mówiła jednocześnie do Yoh i mężczyzny, który przestał być już bezimienny.

- Tak,przynieś mi z torby moje leki na alergię. Podam mu, to szybko przejdzie - rozkazał kobiecie, a ta pobiegła do ich bazy.

Jesteś jego bratem? - spytał. Yoh stał jak słup soli i nie był w stanie nic z siebie wydusić.

- Nie gryzę. Podejdź tu proszę. Spokojnie, twojemu bratu nic nie będzie - powiedział kojącym głosem. Cały czas trzymał Hao za rękę.

- Jesteś ratownikiem? Jemu potrzebna opieka lekarza...trzeba go zabrać do szpitala...po co mu coś wbiłeś w szyję... - Yoh panikował.

- Jestem lekarzem i nazywam się Nathaniel Lovegood. Twój brat ma silną reakcję alergiczną na algi morskie, zaraz podamy mu leki i po dwóch dniach powinien czuć się dobrze. Rurkę włożyłem po to, by umożliwić mu oddychanie. Za chwilkę podam leki znieczulające i wszystko będzie dobrze, spokojnie. Nie martw się - dodał. Kazał Yoh usiąść bo widział, że ledwo stoi na nogach. W tym czasie oczyszczał ranę którą zrobił i zabezpieczył bandażami oraz gazą. Po przyklejeniu takiego opatrunku jakiego nikt nie byłby w stanie zerwać przyszła dziewczyna i wbiła mu w rękę igłę przytwierdzając wspaniały (bolący i znienawidzony przeze mnie) wenflon. Podała mu lek przechwbólowy oraz tabletki na alergię. Yoh zobaczył lekką ulgę na twarzy Hao.

- Skąd pan wiedział, że brat ma alergię bez żadnych badan? - spytał w końcu Yoh. Nie wierzył mu.

- Bo sam jestem alergikiem i także cierpię na to samo. Mam przy sobie własne leki, dlatego twój brat nie musi jechać do szpitala. Podane jednorazowo pomogą mu od razu. Byle by już potem nie jadł alg!

- Oczywiście! Przypilnuję go - odparł Yoh.

- Gdzie wasi rodzice? Muszę ich powiadomić.

- Co...nie...proszę - Yoh nagle zrozumiał, że Keiko, gdy zobaczy Hao w takim stanie, dostanie zawału i ją też będzie trzeba reanimować.

- Oni są na wyspie, mają urlop. Proszę, niech pan do nich nie dzwoni, wracają jutro i mama zemdleje jak się dowie! - Yoh zapomniał o strachu i błagał Nathaniela o wyrozumiałość.

- W sumie to nic poważnego... - Nathaniel zastanawiał się. To było wbrew zasadom, ale Yoh i jego brat byli inni, a on to wiedział. Nie zdradził jednak młodszemu bratu tej informacji.

- Zaopiekuję się nim. Ma pan moje słowo! Nie odejdę od Hao choćby na krok! - zadeklarował, a Nathaniel zaśmiał się.

- Musisz bardzo kochać brata i rodziców - stwierdził wstrzykując Hao jeszcze jedną dawkę leku na alergię.

Yoh uśmiechnął się mimowolnie.

- Nie wiem co zrobiłbym bez brata - przyznał.

    Nathaniel zebrał wszystkie rzeczy, ale nadal go słuchał. 

- No już, wstawaj - powiedział do Hao i pomógł mu się podnieść. Pozwolił Asakurze się na sobie oprzeć.   

- Gdzie mieszkacie? Podprowadzę was do domu, skoro masz się opiekować bratem sam...- Nadal nie był do końca pewny tego pomysłu, ale miał dużo pracy na plaży i co chwile zdarzał się ktoś z alergią. Nie mogli przecież wzywać karetki za każdym razem, gdy jakiś plażowicz zje za dużo orzeszków arachidowych. Hao ledwo szedł i jego nogi miękły z każdym kolejnym krokiem. Gardło było znieczulone, jednak czuł w nim coś i było mu niedobrze. Oprócz zawrotów głowy miał wrażenie, że widzi przed sobą dwóch Yoh. Jeden to już stanowczo za dużo...

Nathaniel szedł nadal zdecydowanym krokiem, trzymając Hao mocno. Nie wypuściłby go z rąk nawet gdyby musiał się przejść po rozgrzanym węglu. Gdy dotarli do domku, który nie był wcale daleko, Yoh pospiesznie otworzył drzwi roztrzęsionymi rękoma.

- Spokojnie, nic mu nie będzie. Wiem, że się martwisz ale nie ma się co denerwować - powiedział lekarz do Yoh i znowu uśmiechnął się. To właściwie nic nie pomogło Asakurze. Mężczyzna wprowadził Hao do pomieszczenia i rozejrzał się za łóżkiem. Położył go na pierwszym lepszym jakie zauważył - czyli dwuosobowe małżeńskie łoże które zamówił Mikihisa. Delikatnie ułożył jego głowę na poduszce tak, jakby zaraz miał się rozlecieć i co chwile uspokajał to jednego, to drugiego brata.

- Przyjdę go zbadać jeszcze wieczorem, jak będę kończył dyżur na plaży - oznajmił, a Yoh szybko przytaknął (jeśli pan chce,mogę mu mierzyć temperaturę co dziesięć sekund, nie zaszkodzi!).

- Dobrze, tak..Tak właśnie - Yoh nie wiedział co mówić. Spoglądał na brata z zabandażowaną szyją i robiło mu się słabo.

- Usiądź obok, dobrze? Pokażę ci jak masz się nim zająć - Nathaniel próbował odciągnąć jednego z Asakurów od problemu. Leczył dwóch na raz, jednego z traumy,drugiego z alergii. Nie wiedział co gorsze.

- Podłączę mu kroplówkę z lekiem. Zobacz - powiedział wkładając jeden kabelek i odkręcając korek w wenflonie. 

- Jak się cała skończy, włożysz drugą i następnie trzecią. Gdy ta trzecia się skończy, a ja jeszcze nie wrócę, zdejmiesz mu to całe z ręki, dobrze? Pokażę ci oczywiście,w jaki sposób - mówił spokojnie. Yoh słuchał i uspokajał się. Od medycznej gadki i odciągania go od słabego brata było mu trochę lepiej. Nathaniel jeszcze dokładnie opisał i pokazał mu jak wyjąć Hao wszystkie rurki z ręki i opatrzyć. Po godzinie słuchania Yoh zrozumiał wszystko i lekarz sądził, że może go tak zostawić. Zmierzwił mu jeszcze włosy i wyszedł, obiecując pięć razuy ze wróci. Yoh rozpisał sobie wszystko co ma zrobić. Dla Hao Nathaniel zostawił również własne tabletki.

Gdy lekarz wyszedł ,Yoh wybuchnął płaczem

- Przepraszam! To była moja wina! To wszystko moja wina! - krzyczał i histeryzował. mina Hao wyrażała zaś szczere i ogromne zdziwienie. Złapał ręką Yoh, by się uspokoił i wskazał na stół. Długo do zajęło, zanim Yoh pojął, że brat prosi o kartkę i długopis. Na początku myślał i zgadywał jak w kalamburach, że Hao chce, by małpa wyskoczyła przez okno i zrobiła trzy salta w płonącym okręgu.

Gdy już dostał kartkę, napisał bardzo koślawo (bo nie łatwo jest pisać na leżąco, mając w ręku bolące rurki...)

"Uspokój się palancie" - To jedno zdanie mówiło samo za siebie i było wielkie na pół kartki.

Yoh przeczytał z miną mordu w oczach. Hao zaś uśmiechnął się tylko wrednie. Yoh postanowił zignorować zachowania brata i zająć się nim wbrew jego woli. Było za ciepło na kołdrę, ale wziął koc z przedpokoju i przykrył nim Hao do połowy. Nie chciał,by brat się przeziębił.

- Spróbuj się przespać... Przepraszam za moje zachowanie... Wiem, że nie możesz mówić, ale tak się martwię że nie wiem sam o czym gadam - Yoh znowu wpadał w histerie.

Hao wziął kartkę ponownie i napisał "Jak się nie uspokoisz, to cię przypalę. Nie zrzucaj winy na siebie. Kupiłem lody o smaku alg. Nie wiedziałem że jestem uczulony. Przepraszam cię za zmartwienie" - pisał to dobre piętnaście minut. To go dobiło.

- Rozumiem - powiedział Yoh ściskając kartkę w dłoni. Przykrył brata mocniej tak...na wszelki wypadek gdyby było mu za zimno (a na dworze jest 35 stopni w cieniu).

- Odpocznij, będę cicho jak mandarynka - dodał. (bo mandarynki są ciche, zazwyczaj nic nie mówią...)

Wyszedł z pokoju i na wszelki wypadek przestudiował listę leków i kroków które napisał mu lekarz. 

chciał ugotować coś bratu, jednak to skończyłoby się katastrofą i wojną nuklearną wiec sprawdził, co jest w lodówce. Keiko zostawiła im jakieś jogurty - dobrze! Na napuchnięte gardło dobre jest to, czego nie trzeba gryźć i można to dosłownie wypić.  

- Zrobię ci jeszcze herbatę...kilka...pomogą na ból...takie z miodem...no i...o! Mama zostawiła zupę, też fajnie. Powybieram marchew, jest za twarda - myślał głośno. I tak Yoh, jak kopciuszek albo ptasia mama wybierał z zupy za twarde bądź niezbyt łatwe do przełknięcia kawałki, aż został z niej sam krem. Zajęło mu to tak dużo czasu, że prawie zapomniał o zmianie kroplówki. Po cichu zakradł się do pokoju brata. Hao miał zamknięte oczy, trochę napuchnięte.  Yoh usiadł i delikatnie, krok po kroku zaczął zdejmować i podłączać nową kroplówkę. Współczuł bratu i najchętniej by się z nim zamienił, żeby Hao czuł się tylko lepiej. Nie zorientował się, że brat już nie śpi. Otworzył oczy i Yoh widział teraz, dlaczego są zaczerwienione. Hao musiał płakać.

- Nie spałeś? Co się stało? Boli cię bardzo? - Yoh siedział blisko niego. Hao wskazał palcem na szyję. Odpuchła znacznie, ale leki przeciwbólowe przestawały działać. 

- Boli...? - spytał. Hao przytaknął głową twierdząco. Yoh posmutniał.

- Bardzo? Napisz mi - wcisnął mu kartkę w dłonie.

"Nie tak bardzo, ale nie chcę leżeć sam. Nie zasnę..." - Yoh odczytał lekarsko-runiczne pismo brata.

- Położę się z tobą, pod jednym warunkiem. Obiecaj, że odpoczniesz i się prześpisz - 

Hao znów pokiwał głową. Zasłonił okna w pokoju mimo tego, że było ledwo po dwunastej w południe. Wziął sobie również koc i płożył się blisko brata, przytulając go bardzo,ale to bardzo ostrożnie.

- Dobranoc. Będę czekał aż zaśniesz. Nigdzie się nie wybieram - zapewnił go. Hao zamknął oczy i po chwili odpłynął.

***

Gdy Yoh się obudził, zorientował się, że nie ma przy nim brata. Jak on mógł zasnąć w takiej chwili!

- Hao! Hao! - zaczął krzyczeć. Nerwowo spojrzał na zegarek. Znając siebie, spał ze czternaście godzin. Z ulgą stwierdził, że minęły zaledwie cztery godziny.

" Jestem w łazience" - usłyszał w swojej głowie. Zerwał się i wybiegł z pokoju prosto do łazienki (Tak jak Amidamaru gdy Yoh był za potrzebą i wszyscy zwalili mu się do toalety xd)

Hao na szczęście tylko mył ręce. Wszystkie kroplówki leżały na stoliku i najwidoczniej sam sobie je zmienił. Yoh westchnął.

- Jestem beznadziejną opiekunką. Horo mi to kiedyś mówił...

" Wcale nie. Po prostu nie chciałem cię budzić. Już wracam do łóżka" 

- Hao, czy ty byś mógł wyjść z mojej głowy? To boli! - Yoh złapał się za skronie. Nie lubił gdy brat grzebał mu w mózgu. I od kiedy on to w ogóle umiał? Nigdy się nie chwalił.

" Nie mogę mówić inaczej, mam w gardle plastikową rurkę!" - wydarł mu się w uszy przez reishi.

- Pomóc ci? - Yoh spojrzał na niego z miną zbitego psa. właściwie...Hao czuł się już na tyle dobrze, że był w stanie sam sobie poradzić. Cztery godziny snu i regeneracja pozwoliły mu odzyskać siły.

" Nie..znaczy się...tak...jestem bardzo słaby" - wymyślił na poczekanie i udawał,ze mdleje. Mimo swojego stanu nadal musiał spełniać powinność starszego brata. Dbał o Yoh tak, by jego psychika była unormowana. Musiał czuć się potrzebny. Pozwolił podprowadzić się do łóżka i przykryć. Nawet zgodził się na zmianę bandaży na szyi.

Yoh podszedł do tego zadania jak do walki w turnieju.Torturował bliźniaka, właściwie nie zdając sobie z tego sprawy.

 Powoli oczyścił ranę i założył delikatnie nowy bandaż, co zajęło mu dość dużo czasu. Hao dzielnie znosił te zabiegi nie chcąc zrobić bratu przykrości. 

- Zostaniesz w łóżku i nawet nie próbuj z niego wychodzić! To rozkaz! - Yoh postanowił być zdecydowany i pokazać, że przejmuje matczyne obowiązki wobec brata. Nie sądził, że Hao się zgodzi. Swoim małym wyparowanym mózgiem uważał, że brat ucieknie. Hao jedynie przykrył się szczelniej kołdrą i odpowiedział w jego głowie.

"Dobrze"

Yoh zdziwił się. Jak to? Tak po prostu się zgodził? 

- Ale dlaczego? Normalnie już byś próbował mnie przypalić albo coś...

"Yoh,wiem co dla mnie dobre. Powinienem leżeć, masz rację. Będę cię słuchał, dziękuję za opiekę. Jesteś kochanym bratem " - uśmiechnął się do niego. Wziął kartkę i długopis.

"To mówienie do ciebie w myślach mnie wyczerpuje. Będę pisał"

Yoh przytaknął.

- Obudzę cię, gdy przyjedzie Nathaniel. Postaraj się jeszcze zasnąć - dodał. Hao od niechcenia kiwnął głową. Teraz wreszcie rozumiał, co to znaczy "nadopiekuńczość". Sam zajmował się Yoh, gdy ten był przeziębiony w pamiętnym opowiadaniu Spokoyoh. Mierzył mu temperaturę co pięć sekund i dopiero teraz, po latach stwierdził, że to jednak było głupie (jego mózg pracuje wolnej niż internet explorer). Spoglądał leniwie w okno, za którym rozpościerał się widok na opustoszały brzeg morza. Gdy krople deszczu biły w szyby, on sam zasnął, będąc usypianym ich dźwiękiem.

***

- Hao, wybacz, ale muszę cię obudzić - Pewien głos wyrwał szamana ze snu i nie był to jego brat. Yoh siedział obok, patrząc smutno na swojego bliźniaka. Hao był bardzo blady i gdy tylko otworzył oczy, wydawał się być nieobecny duchem.

- Hao,słyszysz mnie? - spytał lekarz.

"Tak, słyszę" - odpowiedział w myślach najkrócej jak się dało. Usłyszał to także Yoh, gdyż szaman nie umiał w pełni kontrolować swojej nowej mocy. 

- Gdzie się tego nauczyłeś, braciszku? Mogłeś to wykorzystać wtedy, gdy miałeś zapalenie gardła! Nic nie rozumiałem z twoich dymków puszczanych kocem na ognisku! (Nauczył się na obozie przetrwania w Kazachstania piękna kraja).

"Wtedy mówiłem, że chcę byś dał mi spokój. I jeszcze tego nie umiałem" - powiedział do ich obu, już w pełni kontaktując. 

- Gdybyś wtedy nie odezwał się w moich myślach, zabrałbym cię od razu do szpitala - wyznał Nathaniel. - Ale to, że jesteście szamanami, zmieniło postać rzeczy.

- Co? Jak to? - Yoh usiadł obok. - Ty słyszysz tę jego dziwaczną nową umiejętność zamawiania pizzy na odległość?

- Oczywiście, przecież jestem szamanem. Brałem udział w turnieju przed jego przerwaniem. Szamani powinni trzymać się razem - powiedział jednocześnie do Yoh, pomagając Hao usiąść. W trakcie rozmowy zaczął delikatnie zdejmować mu opatrunek z szyi.

- Co?! W jakiej byłeś drużynie?

- "Hariter"- odpowiedział jednym słowem. Yoh westchnął i opadł na łóżko.

- W Patch było dużo drużyn, nie pamiętam cię...Ale dziękuję za uratowanie życia mojemu bratu - odpowiedział. Nathaniel oglądał ranę na szyi Hao, kręcąc głową. Szczerze chciałby, żeby Yoh teraz wyszedł, by oszczędzić mu widoku.

- Hao,a śniło ci się coś ciekawego? - spytał lekarz. 

- "Silva" odpowiedział szaman, odczytując myśli Nathaniela i chcąc mu pomóc grzecznie wygonić Yoh.

"Robił dużo seksownych rzecz...." Nie dokończył, bo Yoh zatkał uszy.

- Ani słowa więcej!!! - krzyknął młodszy Asakura i wybiegł z pokoju. To zawsze działa.

- To wygląda dobrze. Widzę, że leki ci pomogły więc tylko zrobię rutynowe badania i wyjmę ci tę rurkę, o ile czujesz się lepiej.

  Hao skinął lekko głową. 

"Jest o wiele lepiej" 

- Mam nadzieję - odpowiedział i pomógł mu zdjąć koszulkę. Osłuchał mu plecy i stwierdził, że rurkę można wyjąć. Nakazał mu położyć się na łóżku i zamknąć oczy, żeby mniej się stresował. Zabieg co prawda nie był bolesny,ale naprawdę nieprzyjemny. Po zdjęciu całego opatrunku i zostawienia zaledwie dużego plastra, czuł pewien dyskomfort. Nathaniel jeszcze udzielił mu kilku rad żywieniowych na kolejne dwa tygodnie i zaczął się pakować. 

"Dziękuje" - powiedział Hao, gdy Nathaniel był już przy drzwiach. Blondyn uśmiechnął się.

"Nie musisz dziękować. Wiem, że twój brat dobrze się tobą zajmie, mistrzu Hao..." - odpowiedział i opuścił pokój, wpuszczając tam Yoh.

***

Następnego dnia Hao obudził się z bratem w jednym łóżku. Dookoła leżały bandaże i różne kremy. No tak, już sobie przypominał. W nocy przekręcił się za mocno i rana na szyi się otworzyła, a Yoh delikatnie ją opatrywał. Stało się to chyba dwa razy, nie był do końca pewny. Po jednej i drugiej stronie głowy miał poduszki, żeby nie był w stanie przekręcić szyi choćby na milimetr. Uśmiechnął się pod nosem. Yoh był najlepszym i najkochańszym bratem pod słońcem (a spróbowałby nie być, to Spokoyoh i Rei nie byłyby zadowolone xD) 

Hao lekko potrząsnął Yoh.

"Wstawaj" 

Brak reakcji.

"Yoh,śniadanie"

Spróbował ponownie, znów zero rezultatu. Westchnął, nie mógł krzyknąć, ale...

"Yoh, Silva leży obok ciebie"

Wtedy szaman zerwał się na równe nogi, a Hao z satysfakcją patrzył na swoje dzieło.

- Hao, zabiję cię jak wyzdrowiejesz - powiedział sapiąc głośno. Po chwili zmienił ton, widząc słabego brata. - Jak się dzisiaj czujesz? - spytał. 

"O wiele lepiej, ale wciąż mi słabo. Co na śniadanie?" - odpowiedział.

- Jogurt! - ożywił się Yoh.

"A na obiad"? - spytał ponownie.

- Jogurt! - odpowiedział Yoh.

"Kolacja też jogurt? To najlepszy jadłospis w moim życiu. A mama nie pozwalala mi kupować ich samemu...to moja słabość" - wyznał. 

Yoh pomógł bratu się przebrać i poszli do kuchni. Jedzenie zajęło im dużo czasu i nie spostrzegli się, gdy Mikihisa i Keiko przekroczyli próg mieszkania.

    W ręce ojciec ściskał polisę ubezpieczeniową i kilka odszkodowań,opłatę za stragan, za podpalenia oraz różne inne papierki. Keiko widząc bandaże walające się wszędzie, bladego Hao (ale ucieszonego bo miał jogurt) i równie zdziwionego Yoh, zaniemówiła.

- Nigdy więcej wspólnych wakacji - odparł Mikihisa. Ona tylko pokiwała głową. Hao uśmiechnął się. Nie mógł mówić - więc nie musiał się tłumaczyć.

Wszystko w twoich rękach, Yoh!

No, więc wiecie jak to wyglądało mniej więcej z perspektywy mojego przyjaciela, Horo horo i Silvy,który podglądał ich przez szybę cały czas i udzielał mi informacji dodatkowych do opowiadania. 

Ciąg dalszy nastąpi.

W ogóle to ostatnio ćwiczyłam rysowanie i nabazgrałam Yoh  Piricę.